امیدوارم از این سایت خوشتان بیاید

خوشا روزی که نوبت بر من آید

عهدي كه با توبستم هرگز شكستني نيست

اين رشته تا قيامت هرگز گسستني نيست

چشم وقتي زيباست كه پر از اشك باشد

اشك وقتي زيباست كه براي عشق باشد

عشق وقتي زيباست كه براي تو باشد

تو هم وقتي زيبايي كه براي من باشي

مي رود عمرو نمي پرسم ز خويش

ره كجا منزل كجا مقصود چيست

يه نگاه به ابر كردم*ابر باريدن گرفت

يه نگاه به يار كردم*يار ناليدن گرفت

تكيه بر ديوار كردم*خاك بر فرقم نشست

خاك بر فرقش نشيند*آنكه يار را از من گرفت

زندگي

يعني خون دل خورن

اولش عشق و آخرش مردن

عشقرا دوست دارم نه در قفس

بوسهرا دوست دارم نه در هوس

    ترا دوست دارم تا آخرين نفس

در ميان ماه رويان ماه من تويي

اينك از خدا مي ترسم وگرنه مي گفتم

خداي من تويي !!!

اي كه مي گفتي طبيب دل هر بيماري

پس طبيب دل من باش كه بيمار تو ام

گمان كردم كه با من همدل ، همدرد و همديني

به مردي با تو پيوستم ندانستم كه نامردي

به چشمانت بياموز كه همه كس

ارزش ديدن

 من دادم تو هم بده من مفتي دادم تو هم بده درسته كه

درد داره ولي صاحب داره 

 (اهداي خون اهداي زندگي)

مگسه جلوي آينه داشته تيپ ميزده بهش مي گن خبريه ؟ مي گه آره 

سره كوچه ريدن !!!

اگه مثله اشك تو چشام باشي تا آخره عمرم براي

موندنت گريه نمي كنم

مي دوني چرا به ميز آرايش خانوما مي گن ميز

توالت ؟ چون تا نرينن تو قيافشون ول كن

نيستن !!!

براي عشق هميشه بجنگ

ولي گريه نكن

شنيدم شقايقها هرگز

نميميرند پس با هم هستيم

تا مرگ شقايقها

اســـــــــــــــــــــــــــــــارت :

به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد

 عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

 غلط است هر كه  ِ كه گويد دل به دل راه ِدارد

 دل من ز غصه خون شد دل تو ِ خبر ندارد

وقتي دلم برات تنگ مي شه

چشامو (‌ ) * (.)

مي بندم (- . - )

( " )  ( " ) فكر مي كنم

( ) * ( )  ( # ( )

(  "  (  "  )

( " ) (   ُ ( " ( " )

   من و تو   

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها و دیروزها

خاک می خواند مرا هردم به خویش

میرسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو میروند

پرده های تیره دنیای من

چشمای ناشناسی می خزند

روی کاغذها ودفترهای من

می رهم ازخویش ومی مانم زخویش

هر چه برجا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقهای دور پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند بچشم راهها

دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر

دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شوینداز رخسارسنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام وننگ

روزگار

                                                مادر

من برگ برگ دفتر غمینم را با نام تو آغاز می کنم

                                                         نام تو زیباترین نامهاست در وادی ژر شکوه احساس من

                                           مادر ای امید زندگانیم

                                     یاد توست تسلا بخش دردهایم

                                                   و تنهائی ام

                                                یادت گرامی باد

      <<<بر لوح آفرینش نام تو جاودانی است  *** هرگز نمیر مادر هرگز نمیر مادر>>>

___________00_____________________7_______________
________0000_____________________777______________
______0000_______________________77777____________
____00000_____________________7777777_____________
___00000______________________777777777___________
__000000____________77777777777777777777777777777_
_0000000______________7777777777777777777777777___
_0000000_________________777777777777777777_______
_0000__00_________________77777777777777777_______
_0000__00000000__________777777777_777777777______
_000000000000___________7777777_______7777777_____
__0000000000___________77777_____________77777____
___0000_000000________777___________________777___
____00000_______0____________0000_________________
______000000__00000______000000___________________
________000000000000000000000_____________________
___________000000000000000

يکی را دوست می دارم

يکی را دوست ميدارم     ولی افسوس او هرگز نميداند

نگاهش ميکنم شايد بخواند در نگاه من       که او را دوست ميدارم

                ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من          تو را من دوست ميدارم

     ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آويخت تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم ای مهتاب

                               سر راهت به کوی او سلامم را رسان و گو

                  تو را من دوست ميدارم

 ولی افسوس چون مهتاب به روی بسترش لغزيد

يکي ابر سيه آمد که روی ماه تابان را بپوشانيد

صبا را ديدم و گفتم      صبا دستم به دامانت        بگو از من به دلدارم

تو را من دوست ميدارم

ولی افسوس ز ابر تيره برقی جست

                                             تا قاصد را ميان راه بسوزاند

کنون وامانده از هر جا         دگر باخود کنم نجوا

                                                              يکي را دوست ميدارم

ولی افسوس او هرگز نميداند